Referee Halim Kurt weet van geen ophouden

Referee Halim Kurt weet van geen ophouden

Zaandam- Voor de deur van zijn werkplek (Noppes Zaandam) staat een bord met daarop de kreet dat de winkel open is, maar ook dat je je blijft verbazen. Heel toepasselijk in het geval van Halim Kurt (49) toen hij de KNVB verzocht hem weer aan te stellen als scheidsrechter op het grasveld. ‘Werd ik afgewezen omdat ik te oud was. Daar heb ik mij bijzonder over verbaasd.’

Dat voetbal zijn leven bepaald wordt al snel duidelijk als hij op zijn praatstoel plaatsneemt. In de koffiecorner van het Noppes filiaal aan de Cornelis Ouwejanstraat 7 in Zaandam vertelt de trotse vader van twee kinderen (dochter van 21 en een zoon van 14) zelf altijd gevoetbald te hebben tot een ongeval zijn kruisbanden in 2004 beschadigden en hij noodgedwongen moest stoppen.

Al eerder was hij enthousiast geworden over de arbitrage. Zijn voetballoopbaan startte hij bij het toenmalige ZFC in 1986. ‘Prachtige tijd. Ik speelde niet op het hoogste niveau, maar genoot wel van het vele publiek bij de wedstrijden. In die tijd was ik ook (jeugd)trainer bij o.a. KFC en Zaandijk. Het fluiten van wedstrijden vond ik al snel leuk. Ik zag het als een grote uitdaging. Mijn brood verdienen in de sport. Mijn droom was ooit zo hoog mogelijk te eindigen. Mijn doel was de eredivisie…….’

Zijn officiele KNVB diploma scoorde hij eind jaren ’80 na een cursus op het ZCFC terrein waar zijn leraar de vermaarde John Blankenstein was. ‘Wat een geweldige man was dat. Aan niets was te merken dat hij zo hoog floot. Wist precies hoe je te motiveren. Heel veel van geleerd.’

Naast het fluiten in de buitenlucht werd hij ook al snel actief in de Zaanse zalen. ‘Een totaal andere manier van sporten en fluiten kan ik je verklappen. Buiten laat ik graag het spel zo lang mogelijk doorgaan. Binnen moet je het veel korter houden. Daar moet en kun je minder tolereren. Dat gaat mij redelijk tot goed af, afgaande op de commentaren die ik krijg. Natuurlijk is niet iedereen het altijd met mijn beslissingen eens, maar ze snappen het wel. Na afloop schudden we elkaar de hand en gaan we verder.’

Voor Zaalvoetbalvereniging FCZSW/COVEBO en de KZZ (Koepel Zaalvoetbal Zaanstreek) is Halim een belangrijke pion. Hij fluit soms wel drie avonden achtereen waarbij hij ook nog eens per avond meerdere wedstrijden achter elkaar voor zijn rekening neemt. Dat doet hij door de hele streek heen. Er buiten is hij in de zaal niet te bewonderen. Buiten op het veld fluit hij ook nog. Bij diverse clubs is hij de clubreferee. Daar toont hij zich een neutrale fluitist. ‘Hoewel sommige verliezende partijen wel eens wat mopperen’.

In zijn werkkring bij Noppes voelt de in Koog aan de Zaan wonende Halim zich ook helemaal thuis. Werken en fluiten is prima te combineren. ‘Ik moet alleen af en toe opletten niet te enthousiast toe te zeggen ergens te komen fluiten. Want mijn gezin is het allerbelangrijkste.’

BIJLAGE

Onze sponsoren

%d bloggers liken dit: